درسراب دوستی کجابودی کجابودی آنجای که من خاک برسر می ریختم واز فراقت ناله می کردم     کجا بودی آنروز که از تنهایی عقاقی می نالیدم     آری تنهاوتنها وکبود درفراقت دراسارت ودر بندعاشقی گرفتار.آن لحظه که از غم عقاقی می خواندم کجا بودی که گوش کنی به خواندن من آن لحظه که عقاقی سربروی شانه هایم می گذاشت ودرفراقت گریه می کرد کجا بودی آنروز که از دیده های عقاقی باران می چکید کجا بودی کجا بودی که من تمام لحظه هایم ازنبودنت گریان بود.آن لحظه که هر صدای قدمهای رهگذری رامی شنیدم به یاد تو پنجره تنهایی را می گشودم وبه کوچه انتظار نگاه می کردم که شاید تو بیایی کجا  بودی .دستانم می لرزد چشمانم می گرید درفراغ تو.آنروز به وقت غروب وقتی بروی ایوان خانه عشقم برای عقاقی شعر می گفتم  کجابودی  آری اضطراب توانم رابریده اضطراب دیدنت اضطراب خواندنت پس چرا نمی آیی پس چرااین لحظه  ها طولانی است آنروز که به انتظارت درفرودگاه خیالم نشسته بودم توکجا بودی که مرا باعقاقی عشقت ببینی که چگونه  اشکهایمان جاری بود اما نیامدی  از سفرخیالم  چرا نمی آیی تا پلکهایم را خاک زیر پایت کنم بیا تا عقاقی برایت بخواند بیا وبه این سفرآشفته پایانی ده ای مسافردوستی.